De geschiedenis van de diabolo gaat terug tot 4000 jaar geleden. In China, waar het uitgevonden werd, was het tijdens de Han Dynastie (260jr voor Christus) ‘Kouen-gen’ genaamd, wat ‘doet de hole bamboe fluiten’ betekent. Dit komt omdat de diabolo vroeger van bamboe was gemaakt. Alls je deze liet draaien dan ging hij fluiten. Momenteel worden in China de diabolo’s nog steeds van bamboe gemaakt, met opening aan de zijkanten zodat hij fluit. Franse en Engelse missionarissen brachten deze vreemde objecten mee naar Europa en gaven het de naam ‘diaballo’, later ‘diabolo’, wat dan weer afkomstig en samengesteld was uit het Grieks. ‘Dia’ betekent ‘dwars, gekruist’ en ‘ballo’ betekent ‘werpen’. In Frankrijk werd de diabolo, zodra ze gepresenteerd was, goed geaccepteerd. Het werd een spel dat concurreerde met de voorganger van het tennis. In 1810 waren er verschillende clubs in Parijs die competities organiseerden op wat nu de Champs Elysées is.

De diabolo was ‘in’ en in 1906 vond de Fransman Gustave Phillipart een diabolo uit, gemaakt met twee metalen cups en een rand uit rubber van oude banden.
En zo was de moderne diabolo geboren!

Het werd een hype in zowel Frankrijk als Engeland.
Verschillende teksten, verhalen en postkaarten tonen dat de diabolo overal en in alle sociale klassen bekend was.

Door de Eerste Wereldoorlog nam de interesse in de diabolo af.
Het werd iets speciaals voor in theaters en dergelijke.
In 1990 groeide dankzij de moderne technologieën en materialen de interesse in diabolo’s opnieuw.